Aardeschool voor mens en dier

Aardeschool voor mens en dier

Je dier is natuur
Jij bent natuur
We zijn verbonden met al het leven en aarde
via het web of life.

Dat is je basis 🙂
Wanneer je je verbinding met die basis bewust ervaart
wordt het leven makkelijker, je ervaart plezier en kunt genieten.
Ook als je de mensen wereld om je heen als chaotisch ervaart.
Ook als je moeite hebt om alles bij te benen
Ook als je het moeilijk vindt om te aarden

Dat geldt voor jou en voor je dier.
Voor jullie allebei

Wanneer jij je verbinding met natuur en aarde bewust ervaart, geeft dat verdieping voor jou, voor je dier en voor al het leven.
Je neemt dan je plek in het web of life weer in.

Veel van wat je nu als 'lastig' of als een 'probleem' ervaart, zal dan als vanzelf oplossen.
Daar is geen gedragstherapie of zelfonderzoek meer voor nodig.
Want juist het 'los leven' van aarde, de afstand tot natuur, maakt dat we uit balans zijn.
En als wij als mensen uit balans zijn, is het voor de dieren die met ons samenleven ook moeilijk om in balans te blijven.

In mijn Aardeschool voor Leven in verbinding begeleid ik je graag op je reis door je relatie met je dier, je relatie met natuur.

Stuur me een mail als je hier meer over wilt weten, ik kom graag met je in gesprek.


info@hestertielrooy.nl

Hester

Liefde is de eerste stap

Liefde is de eerste stap

Laat het vanuit Liefde zijn
dat is de eerste stap
altijd en overal.

Laat het vanuit liefde zijn
en maak zo ruimte voor de onbevangenheid

Laat het vanuit liefde zijn
dat je kiest voor verandering

Laat het vanuit liefde zijn


💚💚💚

Door contact te maken met de liefde die IS
Door het te voelen in je systeem
Verbind je je met de liefde die overal is
En kies je ervoor om deze liefde als vertrekpunt te nemen.


Volle maan

Volle maan

Als je er gevoelig voor bent,
voel je het al
een paar dagen voor het zover is
de volle maan komt er aan... 🌝
Dat merk je bijvoorbeeld aan:

  • onrustig slapen, wakker liggen, dromen
  • prikkelbaarheid
  • energieverandering (overenergie)
  • ontregeld voelen

Hoe komt dat?
Onverwerkte zaken worden door de maanenergie naar boven getrokken, naar de oppervlakte, om verwerkt te worden.

De volle maan geeft je daarmee een mooie kans voor grondige opruimwerkzaamheden in jezelf.

Omarm de volle maan en het zal veel beter met je gaan!

💚💚
Natuur kent veel cycli, bijvoorbeeld dag-nacht, seizoenen, maanfasen, zonsopkomst en ondergang.

Bewust de cyclus van de maanfasen beleven helpt je om meer natuurverbondenheid in je leven te ervaren.
Dat is helend voor jezelf en al het andere leven.

Verzorg jij een dier?
Dan is dit voor jou zeker van belang.
Want hoe meer jij deze natuurlijke cycli erkent en omarmt in je leven, des te natuurlijker gedrag vertoon je voor je dier.

Je dier kan dan beter begrijpen wat je doet, het is makkelijker te plaatsen.
Daardoor kan je dier zich beter ontspannen en zich meer afstemmen op zijn of haar eigen ritme.
Je dier kan dan beter op eigen pootjes staan.

💚💚
VOLLE MAAN TIPS

Hoe kun je het beste omgaan met de kansen en energieverandering die de volle maan je geeft?

Ik geef je een paar tips en aandachtspunten zodat jij de manier kunt vinden die het beste bij je past.

🌝 Alles begint bij 'de liefde die is' voelen.
In dit geval "de liefde die is" voelen voor: jezelf, je reactie op de volle maan en de volle maan zelf 🙂

🌝 Aanvaard en omarm dat wat naar boven komt. Dat maakt dat je makkelijker door de verwerkingsprocessen heen gaat

🌝 Heb je 'over-energie' en kun je niet slapen? kanaliseer die energie dan door iets te gaan doen.
Afwassen, boek lezen of (mijn favoriet) een volle maanwandeling maken in het donker.

Lukt het jou om de volle maan te omarmen?

Spiegelen

Spiegelen

Spiegelen...

een term die vaak gebruikt wordt om te beschrijven wat er in de relatie tussen mens en dier gebeurt. 
Het dier 'spiegelt' dan met zijn gedrag bijvoorbeeld stress of onrust bij de mens, door zelf ook onrustig te worden of juist ineengedoken in een hoekje te gaan zitten.
En daardoor kun je als mens bewust worden van iets dat bij jou van binnen speelt, maar waar je eigenlijk overheen leefde.

Eerlijk gezegd vind ik 'spiegelen' een wat misleidende term omdat het dier meer is dan een neutrale spiegel.

Het dier wordt immers geraakt, voelt wat er in de mens gaande is en reageert daar op, laat iets zien in gedrag, energie of gezondheid. Dus het doet ook echt iets met het dier.
Hij of zij staat daar niet neutraal 'spiegel te wezen'.

Dus is het fijn als er andere woorden zijn die beschrijven wat er gebeurt in de interactie tussen jou en je dier.
Je komt dan uit bij termen als reageren, meebewegen of resoneren.

En die beschrijven allemaal net weer een ander aspect van de dynamiek tussen dier en mens op het niveau van energie, emotie, gevoel en gedrag.

Want mens en dier vormen samen een veld. Daarin is een mix van onbewuste behoeften, gevoelens, verwachtingen, onverwerkte emoties werkzaam, waar ieder vanuit de eigen pijnpunten en kwaliteiten op reageert, meebeweegt of resoneert.

Kijken en voelen wat er gebeurt in jezelf en bij je dier geeft inzicht en ruimte voor verandering.

Laat die keuze, er een vanuit liefde zijn.

De liefde voelen die er altijd is.

Dat geeft al veel rust, acceptatie en heling.

Het lost de verkramping van 'er moet iets veranderen' op.

Het begint dus
Altijd
Bij het voelen van de liefde die IS.

Fluitenkruid

Fluitenkruid

Vandaag valt mijn oog op het Fluitenkruid. 
Uitbundig bloeiend trekt ze al op afstand mijn aandacht.
Ze wiegt zachtjes in de wind, haar ranke bloemrijke steeltjes bewegen mee op het ritme dat geboden wordt.
Sierlijk en ferm bloeit ze, snelle groeier langs wegberm en waterkant.

Ik ga op mijn hurken zitten, raak voorzichtig haar bladeren aan.
Donkergroen, geveerd, gladde steeltjes.
Het witte bloemenscherm blijkt van dichtbij uit kleine individuele bloemetjes te bestaan. 4 of 5 blaadjes per bloem. 

Ik zoek een gekneusd blaadje en wrijf het tussen mijn vingers.
Het heeft een sterke geur, kruidig.
Ik verberg mijn gezicht in de bloemschermen en adem samen met de plant.
Dat brengt me in een diepe rust en gevoel van verbondenheid en eenheid. 

Ik strijk nog eens zacht langs de plant om het af te ronden en loop verder. 

Deze plant heb ik echt gezien en daarmee zie ik ook mezelf, het wonder dat leven heet.

Enjoy nature!

Mist

Mist

Mist omringt mij,

mist omhult mij

mist neemt mij op in een grijze wereld.

Druppels die vallen,

fluisteren in de bladeren

Kil voelen mijn neus en wangen

haren pieken in mijn ogen

een traan vloeit langzaam

De roep van ganzen

hoog boven mij

doorsnijdt de stilte

Is het ochtend of middag?

het licht verraadt het niet

Halfvergane bladeren

zoet en kruidig,

plakken aan mijn hand

Ik neem de geur diep in mij op,

voel de humus in mijzelf

Ik vervolg mijn pad

en heb vertrouwen

Ik ben

van nature

verbonden

~ Hester Tielrooy ~

Mijn eerste keer

Mijn eerste keer

Ik weet het nog goed, mijn eerste keer…

De modder tussen mijn tenen,
het zacht verend mos.
Ik was meteen verknocht aan de bevrijding die het gaf.

Het gelukzalige gevoel, een lach van oor tot oor.
Wat een genot
Op blotevoeten door het bos!

Zonder enige voorbereiding was ik meteen in het diepe gedoken. 
Eerlijk gezegd: zo gaat het vaak.
Ik heb een idee, voel het verlangen en voer het uit. 
Pas veel later ga ik me verdiepen in de kennis en theorie die er achter ligt,
aan de hand van vragen die de ervaringen bij mij oproepen.

Zo dus ook met mijn eerste blote-voeten-bos-ervaring. 

Op een grijze februaridag voel ik diep van binnen:
Nu wil ik het gaan ervaren.
Ik wil het niet langer uitstellen,
Ik wil niet wachten op mooi voorjaarsweer, 
het moet nu gebeuren 🙂
 
In winterjas en wandelschoenen gehuld stap ik in de auto.

Want hoewel mijn hart van opwinding hard klopt, voel ik toch ook enige gene. Om nou hier door het dorp al op blote voeten te gaan lopen…zul je zien dat ik mensen tegenkom die ik ken en die me aanspreken…nee hoor, mij niet gezien.

Ik rij liever een eindje om op “vreemd terrein” de auto te parkeren.
Hond mag ook mee, leidt meteen een beetje af mocht ik mensen tegenkomen.
De kans daarop is trouwens klein, het is einde zondagmiddag, krap 11 graden en iedereen die vandaag naar buiten had gewild, is al geweest...

Maar toch…mijn hoofd vindt van alles van deze spontane en in zijn ogen onbezonnen actie, dus daar geef ik dan gehoor aan door voor het kritische brein omstandigheden die kiezen die als wat veiliger worden beschouwd.

Een beetje onwennig zit ik een kwartslag gedraaid op de autostoel en trek mijn schoenen en sokken uit. Mijn voeten zien er bleek en levenloos uit. Voorzichtig zet ik er eentje op de zwarte bosgrond. Het voelt koud en nat en ik moet de reflex om terug te trekken onderdrukken.
"Je lijkt wel niet goed wijs" zegt een stemmetje in mijn hoofd. Waarom moet dat nu? Kan het niet even wachten tot het beter weer is? Zou je niet eerst wat lezen en je goed voorbereiden?"

Ik schud het stemmetje weg en ga met mijn aandacht naar de bleke voet op de zwarte bosgrond.
Er komt ontspanning en acceptatie van de kou. Ik zet ook de andere voet er naast en maak een paar voorzichtige stappen om de hond uit de auto te halen.

"Tja, ik heb weer wat verzonnen hoor," zeg ik tegen haar.
Ze keurt me geen blik waardig en gaat meteen haar eigen ding doen, wat meestal bestaat uit snuffelen, kijken en drentelen.

Ik kijk voor me uit: Het heeft een paar dagen geregend en gesneeuwd, de paden in het bos zijn donkerzwart met brede plassen en er waait een stevige wind.

Stilstaan is niet echt een plezierige optie: de kou trekt in mijn voeten en ik voel mijn hele lichaam reageren.
Eerst met weerstand, afkeer en  terugtrekken.
Later, nadat ik mijn aandacht gericht heb, komt er meer ontspanning.
De bloedsomloop wordt gestimuleerd en mijn bleke voeten, met lichte vouwen van de sokken erin, beginnen er meer doorbloed uit te zien.
Ze kleuren nu lief lichtroze.

En zo zet ik mijn eerste stappen op blote voeten op de natte koude bosgrond.
Het eerste kwartier is pijnlijk.
Ik voel elke oneffenheid en mijn voetzolen reageren daarop door pijnprikkels te sturen.
Maar gaandeweg gaat het beter. 
Ik ontdek hoe ik mijn voeten neer kan zetten zonder op alles met pijn te reageren.
Het landen op de hak, zoals met schoenen aan gebruikelijk is, wordt vanzelf vervangen door een meer natuurlijke plaatsing van de voet.

Ik loop die eerste keer ruim een uur. voel me energiek, geactiveerd en op een nieuwe manier met het bos verbonden.
Op een heel fysieke, natuurlijke en aardse wijze.

De volgende dag, heb ik spierpijn en stijve gewrichten.
Maar vooral.. zin om weer te gaan…

Deze eerste blotevoetenwandeling is opgevolgd door vele anderen.
In ieder seizoen. 
Steeds verrassend en nieuw.

Graag nodig ik je uit om dit zelf te ervaren.
Het hoeft niet ver, het hoeft niet lang en het hoeft zeker niet snel!

Enjoy Nature!

Regen

Regen

Ik geef het meteen toe: Ik hou van regen.
Van de plensbuien, het gestage druppen, de neveldouche.

Elke regenvariant beroert me, geeft een andere sensatie op mijn huid en haren. Het maakt dat ik me vitaal voel, bruisend, het geeft me veel energie.

Toch is dat geluksgevoel er niet altijd meteen. Soms moet ik eerst een hobbeltje over. Een hobbeltje in mezelf. Dat hobbeltje kan een mening of een oordeel zijn over 'het weer'. Dan ga ik onbewust mee in het typisch Hollandse 'Wat een rotweer he?'

Op zo'n dag met een hobbeltje wordt Buienradar voortdurend geraadpleegd: Wanneer wordt het droog? Het leidt me af van waar ik mee bezig ben. Na een poosje voel ik onrust. Het verlangen naar buiten, naar de regen is er immers ook. Het krijgt alleen geen ruimte. Want 'iets in mij' vindt dat ik moet mopperen op regen. Het vindt dat ik me niet vrijwillig nat moet laten regenen. Dat 'iets in mij' kan voortkomen uit opvoeding, uit cultuur of zelfs vanuit een oerherinnering aan tijden waarin we niet in verwarmde huizen woonden.

Het verlangen en dat 'iets in mij' willen allebei iets anders. Geef ik het verlangen de voorrang, dan ga ik naar buiten, maar ontken de gevoelens van het 'iets in mij'. Geef ik het 'iets in mij' de voorrang dan blijf ik binnen en wordt aan mijn verlangen geen gehoor gegeven. Door deze tegenstrijdigheid voel ik me geblokkeerd. Het voelt op slot. Er ontstaat spanning en onrust in mij.

Zodra ik me daar bewust van ben, maak ik contact met de spanning, de onrust. Contact maken en voelen is voldoende. Het is niet nodig om te weten waarom ik me zo voel.
Ik laat de gevoelens er zijn en voel dat de blokkade begint op te lossen. Het gaat weer stromen in mij.

Het verlangen om naar buiten te gaan, de regen op mijn gezicht en in mijn haren voelen, wordt nu sterker. Het voelt bevrijdend om daar gehoor aan te geven. Ik trek een jas aan en neem het restant van het hobbeltje mee naar buiten, de regen in. Ik geniet van het stromen in en buiten mij.

Regen op mij en om mij heen.
Druppels worden straaltjes, vochtig wordt nat en doorweekt.
Natte piekharen in mijn ogen. Ik schud ze aan de kant.
Ik ervaar de regen. Een geschenk dat leven mogelijk maakt.
Leven wil ik en dat voel ik!


~ Hester Tielrooy ~